بسم الله الرحمن الرحیم

در آستانه فرارسیدن روز نهم ذی‌الحجه، روز عرفه، قرار گرفته‌ایم؛ روزی که درهای رحمت بی‌انتهای خداوند به روی بندگان گشوده می‌شود و ندای «اَللّهُمَّ اِنّی اَسْئَلُکَ...» از عمق جان عارفان به عرش احدیت اوج می‌گیرد. عرفه تنها یک روز در تقویم نیست؛ فرصتی ناب برای اتصال دوباره به حضرت حق، تجدید عهد بندگی و زدودن غبار تعلقات از آیینه دل است. در این روز، خداوند بندگان خود را به صحرای عرفاتِ دعا می‌خواند تا با دست‌های تهی از غیر و دل‌های لبریز از امید، تنها به او تکیه کنند و از سرچشمه مغفرت و معرفت سیراب شوند.

اوج شکوه این روز بزرگ را می‌توان در دعای بی‌نظیر حضرت اباعبدالله الحسین (ع) در صحرای عرفات جستجو کرد؛ زمزمه‌ای ملکوتی که نه‌تنها دعا، که سَروَر مناجات‌های عالم و دانشگاه یکتاپرستی است. آن حضرت در این دعای پرمعنا، با بیانی سرشار از عشق و معرفت، ما را با حقیقت عبودیت، فقر ذاتی انسان در برابر غنای مطلق الهی و زیبایی بی‌همتای پیوند با آفریدگار هستی آشنا می‌سازد. این دعا، درس‌نامه‌ای جامع برای خودشناسی، خداشناسی و چگونه زیستن در سایه‌سار توحید است.

این روز بزرگ، سفره‌ای گسترده برای همه ماست که گاهی در تقلاهای روزمره، از خودِ حقیقی‌مان فاصله می‌گیریم. چه خوب که نسل دانشگاهی، دعای عرفه را نه یک متن کهن، که زنده‌ترین گفت‌وگوی عاشقانه یک انسان آزاده با پروردگارش ببیند. پیشنهاد می‌کنم امروز حتی برای دقایقی کوتاه، در خلوت خود بنشینید، چشم ببندید و با زبان دعای امام حسین (ع)، از عمق وجود با خدایی حرف بزنید که از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. برای خودتان، برای ایران و برای آینده‌ای روشن، بهترین‌ها را بخواهید.

لحظه‌هایتان سرشار از روشنایی.

دکتر موسی جاودان- معاون فرهنگی و اجتماعی دانشگاه هرمزگان

پایان خبر